Հայապահպանում
Հայապահպանումը՝ բառացիորեն «հայկականը պահպանելը», ամենուր՝ ներառյալ սփյուռքում, հայերի շարունակական ջանքն է սերունդներով պահպանել իրենց լեզուն, հավատքը և ավանդույթները։
Լեզու և հավատք
Հայոց լեզուն և Հայ Առաքելական Եկեղեցին սփյուռքի համայնքների մեծ մասի ինքնության երկու հիմնասյուներն են՝ կիրակնօրյա արարողություններից մինչև երեխաների համար շաբաթավերջյան լեզվի դպրոցներ։
Առօրյա ավանդույթներ
Ժառանգությունը պահպանվում է նաև փոքր, առօրյա ձևերով՝ տնային ուտեստներ, երաժշտություն և պար, անվան օրեր և տատիկների ու պապիկների պատմությունները, ոչ պակաս, քան եկեղեցիներում և մշակութային հաստատություններում։
Փոխանցելով առաջ
Սփյուռքի յուրաքանչյուր սերունդ բախվում է նույն հանգիստ մարտահրավերին՝ համոզվել, որ Հայաստանից հեռու մեծացող երեխաները դեռ այն իրենց տուն են զգում։ Հենց դրա համար են գոյություն ունեն համայնքային դպրոցները, արշավախմբերը և մշակութային միությունները։